Over drie weken is het zover, de Olympische Spelen beginnen in Vancouver en Whistler. Al maanden reist de Olympische vlam van de ene kust naar de andere en vrijdag deden ze zelfs Kimberley aan. Natuurlijk zijn we gaan kijken, zo vaak maak je dat niet mee. Uiteraard was er eerst een reclame karavaan, het leek de Tour wel, maar uiteindelijk kwam de vlam in zicht.

Beloofd is beloofd, volgens sommigen was het al weer heeeeel lang geleden (wel 2,5 week jaja....) dat ik wat geschreven had, dus hier weer een update.

Reden dat het wat langer duurde? Er is gewoon niet zoveel gebeurd. Het is winter, het is rustig, te rustig naar onze zin wat gasten betreft. Hier heb ik de laatste keer al over geschreven, de grote stroom wintergasten die we verwacht hadden blijven helaas uit. Redenen?? We hebben het er samen uiteraard vaak over, maar helemaal krijgen we de vinger er natuurlijk niet achter, het blijft gissen. Recessie, de gevolgen zijn nu merkbaar zeggen velen. Een skivakantie is luxe en als er minder te besteden is, is dat het eerste wat geschrapt wordt. De sneeuw was laat, tja, dat zal, gisteren nog geskied en de condities op de skihill zijn prima, met Kerst was het ook al goed. Dus de website maar weer opgepimpt, Theo heeft nu ook Google Ads aangemaakt en nu maar hopen dat ze ons vinden. Troost is dat meerdere accomodaties klagen, dus daarin staan we niet alleen.

Ik word er wel een beetje nerveus van, want de lasten gaan uiteraard gewoon door. We hadden gehoopt dat de B en B zichzelf zou bedruipen, maar daar ziet het nu niet naar uit. We hebben natuurlijk veel uitgaven gehad om hier op te starten en om de verbouwing te realiseren. En dat kon en kan allemaal, nu moeten we tot de zomer, die vast wel weer goed zal worden, het financieel even rustig aan doen.

Zoals gezegd, ik vind het lastig. Theo werkt gewoon door, ik verveel me geen moment maar voel me wel eens schuldig dat ik nu geen geld binnen breng, dat we gaan skieen op een doordeweekse dag en dat ik geniet van een soort sabbatical. Staat tegenover dat ik van juli tot oktober bijna onafgebroken 7 dagen per week gewerkt heb. Dus zegt men, geniet ervan...... doe ik ook, maar het is een andere situatie en voor mij dus wennen.

Verleden week hebben we gasten gehad, Het waren collega's van onze inmiddels ex-buurman Frits. Frits is gids voor skitours, deze mensen kwamen hem bezoeken. Normaal logeren ze bij hem, maar hij heeft zijn huis verkocht en woont nu met drie kinderen in een appartement, dus geen ruimte voor extra gasten. En dus kwamen ze bij ons. Deze mensen waren erg enthousiast (iedereen is altijd enthousiast, daar ligt het niet aan) over hetgeen wij te bieden hadden en hebben ons geadviseerd contact op te nemen met de Duitse touroperator waarvoor zij werken. Volgens hen is ons huis en alles wat erbij komt (ze hebben alles uitgeprobeerd, hottub, sauna) precies wat mensen leuk vinden. En dat zou natuurlijk mooi zijn, als je kunt samenwerken met 1 of meerdere van dat soort reisorganisaties en zo grotere groepen binnen haalt. Theo heeft twee ochtenden met deze 'pro's' geskied, hij heeft er flink achteraan moeten jagen om ze bij te houden. Veel zwart en veel boekels, dit voor de kenners.

Maar misschien keert het tij nog. Verleden week is er geboekt en we krijgen zo nu en dan aanvragen. Dan is het altijd afwachten of ze er ook op terug komen. Voor de zomer komen de verzoeken ook al weer binnen. En voor ons de uitdaging om het volgende winter anders te gaan doen. Voor nu hebben we afgesproken dat we deze winter afwachten, ik ga dus geen baan zoeken, want wat als er dan wel mensen komen? En wie wil me hebben voor 3 maanden?? Dus weg met de schuldgevoelens en gewoon zeggen als mensen vragen 'en wat doe je dan de hele dag?' Genieten van het heerlijke leven hier!!

Nog even een weer-update, het is al 1,5 week rond het vriespunt, met af en toe zelfs dagen boven nul, soms zelfs vijf graden. Heerlijk hoor, maar voor ons nog te vroeg om al een voorjaarsgevoel te krijgen. En dat helpt natuurlijk ook niet mee om wintergasten binnen te halen al ligt, zoals eerder gezegd, het skigebied er prima bij. Het sneeuwt ook zeer regelmatig, maar dus ook dooi. Het schijnt in heel Canada boven de gemiddelde temperatuur te zijn, voor het gebied waarover een kleine maand de Olympische Spelen zijn nagelbijten dus.

Onze zitkamer bevalt prima en viel ook erg in de smaak bij de gasten. Al vreet die kachel wel erg veel hout en moet er dus veel gehakt worden, onder het toeziend oog van de hertjes. Gisteren zagen we trouwens twee elanden toen we naar de skilift liepen. Echt prachtig, wat een enorme beesten zijn dat. We hebben ze hier zo dichtbij ons huis nog niet eerder gezien. Helaas hadden we geen camera bij ons. Minder is dat er ook redelijk dichtbij een cougar (poema) en coyote zijn gezien. En soms, nu met de sneeuw, zie ik afdrukken en dan denk ik 'als dit hondenpoten zijn hebben ze hier hele grote honden.' Niet teveel bij stil staan..... Blijft apart dat wildlife hier.

----vanavond reerug op het menu--------------------------sneeuw toupet-----------------

Verleden week heeft Frits, toen zijn vrienden bij ons logeerden, kaasfondue gemaakt. Was erg lekker en heel gezellig. Soms klikt het met de mensen die bij ons logeren en dit was zo'n avond. Er waren ook nog andere vrienden van hen bij uit Kimberley. Verrassend was wel dat zij zo tussen neus en lippen door vertelde dat ze al vanaf haar 14e iedere dag een jointje rookt.... verslaafd aan de wiet dus, dat gaf ze zelf toe. Ooooohh?? Komen wij toch uit een tolerant drugsland maar dit soort openbaringen hebben wij in Nederland nog nooit gehoord van iemand die we net een paar uur kennen. Kun je toch beter verslaafd zijn aan mijn verhaaltjes uit Canada.

--------------de sauna-------------------------doorkijk vanaf keuken naar de kamer-------

Het jaar loopt ten einde en het is een bewogen jaar voor ons geweest. In deze tijd van terugblikken ontkomen wij er ook niet aan. Een jaar geleden woonden we nog in de caravan en hadden we een heerlijke skivakantie gehad in Saas-Fee met Jeroen, Simone, Sam en Mats. We waren toen al naar Berlijn geweest en medisch gekeurd, het wachten was op het definitieve bericht uit Berlijn. Dat kwam toen ik met 10 meiden aan het skieen was in Finkenberg. Toen al een emotioneel moment, er zouden er nog vele volgen.....

Het ticket werd geboekt voor 5 april en vele weken van feestjes, weekendjes, etentjes, afscheid nemen volgden. Uiteindelijk zijn we na heel wat omzwervingen in Kimberley terecht gekomen, waar we een fijn huis hebben en het erg naar onze zin hebben. Na een hele drukke zomer in de B en B, een verbouwing en nu midden in de winter, hebben we onze eerste Kerst 'overseas' achter de rug. Het was anders kan ik wel zeggen. De laatste twee jaar waren we al weg met Kerst, om zowel voor ons als de familie alvast een beetje te wennen aan Kerst zonder familie en vrienden.

Het was vreemd om onze vertrouwde kerstspullen in een ander huis een plaats te geven, maar ook hier staat de kerstboom weer gezellig mooi te wezen. We hebben het rustig aan gedaan met Kerst, er is hier overigens maar 1 kerstdag, de tweede dag is hier Boxingday, dan beginnen de grote uitverkopen. Wij hebben niet mee gedaan aan de koopgekte die ook hier heerst en dat is eigenlijk wel erg lekker. We zijn gewoon gaan skieen, heerlijk, en verder lekker van het huis en de sneeuw genoten. Al heb ik Sissi wel gemist. Is een beetje goed gemaakt door de Sound of Music die gisterenavond tussen de reclameblokken door werd uitgezonden. Toen ze elkaar hadden ben ik afgehaakt, een film kijken is hier nog steeds drama. Dus luister ik (en lekker meegalmen natuurlijk) nu naar de Top 2000 via internet, heerlijk, toch een stukje thuis. Vooral de nieuwsberichten zijn leuk, ' het is nu 5 uur ('s nachts dus)' nou hier pas 21.00 uur hoor.

Het skieen is hier echt geweldig. Vergeleken met Europa erg basic wat de voorzieningen betreft. Geen krakkemikkig gedoe maar geen kap over de stoellift bijvoorbeeld, gewoon even afzien in de vrieskou! En koud is het nog steeds, daarom pikken we de mooie en niet zo koude dagen uit om te gaan skieen, het grote voordeel van een skipiste op loopafstand. Al vinden wij -12 overdag al 'lekker' vergeleken met -20. Je verlegt je grenzen. Of zoals een (ongetwijfeld) wijs iemand eens heeft gezegd 'kou zit tussen je oren, dus moet je een muts op zetten'. Het is wel een gezellig skidorp en niet de massale toestanden zoals je wel eens in Europa mee kan maken. Zeker een aanrader!

En andere (kerst) gewoonten hier. Twee weken voor Kerst vroegen ze me al of ik 'done was with my baking'. Klaar met bakken? Twee weken voor Kerst?? Heb ik iets gemist? Blijkt dat ze (niet iedereen hoor) van alles en nog wat bakken, vaak ook om weg te geven. Zo had ik een kerstkaartje bij de buren in de bus gegooid, staat de 1 na de ander aan de deur met een kaartje EN een klein kadootje, iets lekkers (zelf gebakken dus), fles wijn..... Ik heb alleen maar een kaartje in de bus gegooid, is dus niet de bedoeling, er moet iets bij, liefst zelf gemaakt, didn't knew that..... Vandaar die twee weken baktijd.......

Wij snoepen nog van onze sinterklaaspakketten, van Ineke en Herman kwamen twee pakjes met kadootjes maar ook heel veel lekkernijen. Genoeg tot volgend jaar Sinterklaas. En van Kathleen de (voor Theo) langverwachtte dropjes (zaten niet in de sinterklaaspakketten). Hij had ze zelfs bij zich op de skipiste, kun je nagaan. Bedankt allemaal!!

Maar ik dwaal af, ik was met een terugblik bezig geloof ik. We hebben het hier naar onze zin, dat kunnen we nu na bijna een half jaar in Kimberley in alle eerlijkheid zeggen. Al blijft op de achtergrond toch altijd het gemis van familie en vrienden, niet constant, maar ineens is het er dan. Is ook niet erg, hoort er allemaal bij. Natuurlijk waren de bezoekjes van ma en ome Herman, Stan en Frans, maar ook Nederlandse 'Canadezen' die voorbij zijn gekomen hoogtepunten. Ik hoop dat we nog veel vrienden, bekenden en familie hier mogen begroeten. Ze hebben allemaal gezegd dat ze zouden komen.......

Zakelijk gezien is het nu rustig. Het winterseizoen is net begonnen en we wachten af wat het gaat worden. De zomer is super geweest, dit hopen we voor de winter ook, maar tot nu toe valt het nog wat tegen. Nadeel is dat de vorige eigenaren minder winterbusiness hadden en dat we dit toch zelf moeten opbouwen. En dat is natuurlijk ook een leuke uitdaging. Nogmaals, we kijken wat het gaat worden, valt het tegen dan zullen we voor volgend winterseizoen het anders aan moeten pakken.

Hier nog wat fotootjes, winterse taferelen en wat ski-impressies. Actiefoto's volgen nog...... al heb ik gisteren al een mooie duik gemaakt, resultaat een rechterbeen met minstens vier blauwe plekken zo groot als schoteltjes.

--Theo met levend schilderij achter zich----------------------huis in kerstsfeer-------------

Zo, weer een winters weekje achter de rug! Met temperaturen van -17 overdag en -25 's nachts was het afzien voor ons Nederlanders! Al was het wel prachtig weer, strakblauwe lucht en geen wind, gelukkig, want door de chillfactor kan het dan nog kouder aanvoelen. En hoe voelt dat dan, -25? Nou koud! Het snot in je neus bevriest (volgens Theo) en als je een bril ophebt bevriezen je brilleglazen door de damp die je uitademt. Lekker frisjes dus! Nu gaat het wel weer, vandaag overdag -8, vannacht -17. Eitje.

Zondag werden we uitgenodigd door Nederlandse mensen die hier al meer dan 20 jaar wonen. Zij wonen echt prachtig, geweldig uitzicht op de besneeuwde Rockies en een meer(tje) voor de deur! Hij (Aart) was jarig en of we ook kwamen, konden we wat mensen leren kennen en we konden schaatsen! En iedereen die Theo een beetje kent weet dat zodra het over schaatsen, skieen of welke wintersport dan ook gaat, hij enigszins nerveus wordt. We werden rond 4 uur/half 5 verwacht maar dat was veel te laat naar Theo's zin, want dan kon hij maar een uurtje schaatsen en dan zou het donker zijn. Of ik niet kon bellen en vragen of we eerder konden komen! Het was de eerste keer dat we naar die mensen toe zouden gaan.... ik heb zijn enthousiasme een beetje getemperd en uiteindelijk heeft hij toch bijna twee uur geschaatst tot hij niets meer kon zien, daar waar anderen na 15/20 minuten afhaakten want het was -13.

Zo, dat was weer het dichten voor dit jaar, zo ben je wel lekker snel klaar! Maar nu maar weer gewoon. De verbouwing, die schiet lekker op. De nieuwe ramen zitten er al in, de wanden ook. Deze week komt de vloer erin, gisteren hebben we spul gekocht om de houtkachel aan te kunnen sluiten, de schoorsteen zeg maar. Al die attributen zijn bijna net zo duur als de houtkachel zelf!! Wel erg leuk om het zo op te zien knappen, we zijn zeer benieuwd naar het eindresultaat.

Allemaal een heel fijn Sinterklaasfeest gewenst en succes met de kerstvoorbereidingen!

------------Ruud kiept om---------------------------An houdt de knietjes recht------------

----------Theo kijkt moeilijk-----------------------Carola maakt een zachte landing--------

----------nog even wachten-----------------------------zo weer genoeg gesleed------------

De volgende ochtend lag er toch wel 40 cm. dus de auto moest even uitgegraven worden. Het sneeuwt nu regelmatig en de temperatuur ligt zo rond de nul graden. Ons steile padje naar het dorp is met al die sneeuw eigenlijk onbegaanbaar geworden, maar er is een aardige dorpbewoner (nemen we maar aan, want we weten niet wie het gedaan heeft, iemand die net als wij veel gebruik maakt van het pad??) die kettingen langs de steile stukken heeft gespannen zodat we van de ene boom naar de andere kunnen glibberen en op het juiste moment de ketting vast kunnen grijpen. Een leuke uitdaging!