Ik weet het, het is een tijdje geleden sinds de laatste update. Reden? Te druk, te mooi weer om achter de computer te zitten. Nu is het rustiger en koeler, dus is er weer wat meer tijd. Gelukkig wordt het over een paar dagen weer lekker weer, ik hoop dat september, net als verleden jaar, weer een mooie maand wordt.
Het laatste stukje ging over het bezoek uit Nederland, die zijn inmiddels al weer lang en breed thuis, de tent is weer afgebroken, die heeft prima dienst gedaan. Het was even stil in huis toen ze weg waren, maar ook dat went weer. Wat gasten betreft is augustus een goede maand geweest, zelfs beter dan verleden jaar. Nu we hier een jaar zitten kunnen we vergelijken...... al is het nu wel de periode dat de boekingen die lang vantevoren gemaakt worden voorbij is, het is nu meer dat mensen een dag vantevoren bellen of langs rijden. Onvoorspelbaar dus en dan kan het gebeuren dat je een rustig weekend hebt en de maandag daarna een vol huis. Of op een vrijdag geen boekingen en 's avonds 11 mensen in huis hebt. Maar het echte hoogseizoen is alweer voorbij, de dagen worden korter, de herten krijgen zelfs al hun wintervacht viel me vandaag op.
We hebben weer heel wat verschillende mensen voorbij zien komen, een familie uit Chili, Amerikanen uit Arkansas en Louisiana, bijna niet te verstaan met hun zuiderlijk accent. Ook hebben we Petra en Peter weer mogen begroeten, die wonen in Revelstoke en maken er sinds verleden jaar een gewoonte van om aan het begin of eind van hun vakantie 'even' een nachtje langs te komen op hun Harley's. Het was weer gezellig!
Nu hebben we een Duitser die niet of nauwelijks Engels spreekt, kunnen wij weer ons Duits oefenen. Het is af en toe net een film, zei Theo laatst, alles wat hier voorbij komt. Ik merk wel dat na een jaar de routine er al helemaal in zit en dat het runnen van de B & B steeds makkelijker gaat.
Nog even over de visite uit Nederland, Theo ging de dames ophalen van het vliegveld in Cranbrook en het was erg druk daar. Ongewoon, want het is een klein vliegveld waar normaal gesproken niets spectaculairs gebeurt. Maar wat bleek, de minister-president van Canada, Steven Harper is zijn naam, kwam aan op het vliegveld in Cranbrook. Iedereen moest wachten totdat hij, met uiteraard zijn hele gevolg aan beveiligers (let op de zonnebrillen!) een veilig heenkomen gevonden had. Uiteraard zijn er wat fotootjes geschoten, dat mocht nog net.
--------Harper is de grijze man in het grijze pak met hetzelfde kapsel als Balkenende-------
Sinds kort heb ik een blender en probeer dus van alles uit, de smoothies zijn zeker nu, met al dat lekkere zomerfruit en met warm weer, favoriet! Ook de blueberry pancakes stonden nog niet op de foto, dus bij deze. Het gebeurt trouwens regelmatig dat gasten onze B & B uitzoeken mede door de foto's van de diverse ontbijtjes die erop staan. Dat vinden ze er dan erg lekker uit zien en is een reden om voor ons te kiezen. Gelukkig (tot nu toe) komt de werkelijkheid overeen met de plaatjes!
Met de winter voor de deur zijn we (Theo....) flink aan onze hout voorraad aan het werken. De buren hebben enkele bomen weg gehaald waarvan wij de helft hebben gekregen en gisteren is er bij ons een boom weg gehaald die akelig schuin stond richting ons huis. Om erger te voorkomen hebben we hem maar om laten zagen. Hij moest van boven af getopt worden, want er was geen ruimte om hem te laten vallen. Hier hoef je trouwens geen vergunning aan te vragen om een boom op je eigen terrein om te kappen, dat mag gewoon.
Theo heeft een houtschuurtje gebouwd om alle voorraad kwijt te kunnen. Al staat het er wel illegaal, namelijk op de grond van de buren, dit stuk is nu nog eigendom van de vorige bewoners Merna en Darrell. Wij hebben eind van dit jaar het eerste recht om het te kopen, maar dat zit er financieel niet in. Ze vragen er ook teveel voor. Wij willen het (ooit) wel kopen, al is het alleen maar om er zeker van te zijn dat er geen huis naast ons wordt gebouwd. Dus nu maar hopen dat het voorlopig niet verkoopt en dat ze dan met de prijs gaan zakken, wie weet dan over een paar jaar...... plannen hebben we er genoeg voor.......... even dromen.......... zwembadje, speeltuintje, hottub sauna op dat stuk, mooie tuin maken..........
--elke avond een paar uurtjes hout hakken---------------illegaal houtschuurtje-------------
----------------------------------weer een pijnboom minder-------------------------------
Afgelopen dagen hebben we ook meer inzicht gekregen in het reilen en zeilen van de Kimberley Dynamiters, de ijshockeyclub hier. We hadden namelijk een moeder en 17-jarige zoon, de zoon ging naar de try-outs van de club. Wat blijkt, het gaat er heel anders aan toe dan bij (bijvoorbeeld) de gemiddelde handbalclub in Nederland. Hier wordt elk jaar een compleet nieuw team gevormd. Jongens die denken het niveau van de club aan te kunnen (soms worden ze ook gevraagd) kunnen zich inschrijven voor de try-outs van de club (kosten 150 dollar, plus de kosten van het verblijf in hotel of B & B, eten, drinken voor twee personen, reiskosten, ik denk toch al gauw aan 700/800 dollar alles bij elkaar). Dan volgen er vier dagen van trainingen en wedstrijden en uiteindelijk worden er 20 jongens uit 60 deelnemers gekozen. Het kan dus zijn dat er een compleet ander team staat dan verleden jaar. De jongens komen overal vandaan, uit het hoge Noorden of zelfs uit de States. De jongens verlaten dus ook hun ouderlijk huis en gaan hier bij een gastgezin wonen. Deze jongen had dan ook zijn hele hebben en houwen bij zich, want als hij het zou redden zou moeder alleen terug gaan, 7 uur rijden. En zo is het ook gegaan, hij heeft het gered, hij was ontzettend blij, moeder iets minder........... Nou moeten we maar weer eens gaan kijken naar het ijshockey, nu weten we van in ieder geval 1 speler welk gezicht er onder de helm zit.
En om af te sluiten nog wat foto's van huize Alpenglow in de bloemetjes.
Het bezoek uit Nederland is hier nu twee weken, dus het grootste gedeelte zit er al weer op helaas. Na een lange vliegreis en autorit van zo'n 5 uur (ook was er nog een koffer zoek op het vliegveld, maar dat is uiteindelijk allemaal goed gekomen) kwamen ze vermoeid in Kimberley aan. Snel even het huis bekeken, Theo heeft nog pannekoeken gebakken en de dames gingen aan de wijn. Beste remedie tegen een jetlag, meteen het nieuwe ritme aannemen, dus het werd nog laat ook. Nadat iedereen zich geinstalleerd had (Arno had enige aandrang nodig om naar de tent te gaan, toch wel spannend na al die berenverhalen!) werd het toch nog rustig in huize Alpenglow.....
De eerste dag maar eens rustig aan gedaan, beetje in de tuin hangen, stadje verkennen. De dames zijn al goed thuis in Kimberley, ze weten er bijna beter de weg dan ik en men begint ze al te kennen. Ik weet niet of dat een goed of slecht teken is.....??
En ondertussen hebben we natuurlijk ook gewoon nog gasten. Afgelopen weekend zelfs een vol huis. Ze hebben dus al een goed idee hoe het hier reilt en zeilt in een B & B. Theo is dat weekend met de jongens voor een paar dagen naar Frits vertrokken om te mountainbiken en te zwemmen. Spectaculaire foto's hebben we daarvan gezien. Boven een meer hangt een touw (een rope swing) en de bedoeling is dat je aan het touw hangend van de rotsen springt en dan in het meer eindigt. Natuurlijk wel met een zo mooi mogelijke sprong, Theo (de oudste van het stel op dat moment) was de enige die een achterwaartse salto kon en durfde te maken!
------------------eten in de tuin------------------------Mia vermaakt de gasten-----------
Bij ons in de straat zijn ze een huis aan het bouwen, het vierde huis dus hier. Helaas is dat door de week soms veel herrie, maar dat is niet anders. Leuke bijkomstigheid is dat er ook veel bomen gekapt zijn, die wij mochten hebben. En gelukkig zijn de neefjes er, dus die konden mooi helpen! Hugo trok zelfs zijn houthakkersblouse er voor aan, als je het doet moet je het goed doen!
-----------------------------------de houhakkers aan het werk----------------------------
De pingpongtafel is helemaal geweldig en wordt veel gebruikt, vooral nu er een echt Belgisch netje op zit! Er werd meteen een toernooitje georganiseerd en uiteraard doen de gasten gewoon mee. De kindjes van het gezin wilden niet weg gaan voordat ze met de jongens op de foto waren geweest, vooral het meisje had een 'crush' voor Arno, hij kreeg zelfs een mooie steen van haar. Als tegenprestatie moest hij dus met haar op de foto, beetje onwennig en met zwarte handen van het werken in het bos, maar dat mocht de pret niet drukken.
------------hoezo onwennig?-------------------------Jonas met zijn grote vrienden--------
De dames wandelen veel en dat kan hier prima in Kimberley. Het stadje is op loopafstand, op de golfbaan kun je prachtig wandelen 's avonds en dat doen ze dan ook veel. Van de week dachten ze zelfs een wolf gezien te hebben, wat natuurlijk zo maar zou kunnen. De golfbaan is favoriet, al ging het de eerste keer (onder mijn leiding) een beetje mis, ik (orientatie als een dooie postduif) kende de kortere weg die Theo wel kent niet, dus moesten we langer lopen dan we van plan waren en het werd al donker. Maar uiteindelijk is het allemaal goed gekomen, de dag erna ging Theo mee, maar die moet dan natuurlijk ook golfballen zoeken. Hij duikt dan letterlijk de bosjes in en vindt in no time gemiddeld 20 ballen.
-tis geen beer maar Theo die golfballen zoekt-------------------Theo legt uit---------------
Verder wordt er veel gezwommen, gegolfd, er is al gekampeerd en gewandeld, vandaag zijn ze surfen. Ook wordt er veel gelezen, er zijn veel (roddel)bladen meegekomen, dus ik ben weer helemaal op de hoogte van de laatste nieuwtjes (kan geen Wes en Yo meer zien.......) en trends. Ook de winkels in Cranbrook (Winners!) zijn ontdekt en er is al aardig wat ingeslagen. Karin en Carolien zijn gisteren met het vliegtuig vanaf Cranbrook vertrokken voor een paar dagen Vancouver.
De jongens slapen prima in de tent, het is hier warm, in de tent is het heerlijk koel. Theo ligt als een bewaker bij de uitgang, want zoals gezegd was het toch best even spannend de eerste nacht. Maar tot nu toe geen beer gezien (zelfs nog nooit gezien hier om het huis). Het weer is hier al weken prima, heerlijk warm met af en toe een koelere dag, soms met regen of onweer, maar de volgende dag is het dan weer gewoon mooi, genieten dus.
------lekker relaxen in de tuin-------------------------de tent in ondergaande zon---------
En nog niet eerder gezien, een hert met drieling, heel apart.
------------------------------altijd baas boven baas, een drieling---------------------------
'Alpenglow' betekent letterijk 'alpengloed' en die gloed zie je hier ook bij heldere dagen. Als de zon achter de Rockies zakt, kleuren de bergen rose/oranje, prachtig! Ik zal er eens een foto van maken, is blijkbaar nog niet gebeurd want ik kan er geen vinden. Eigenlijk zou ons huis dus Rockieglow moeten heten, want het zijn natuurlijk niet de Alpen. Maar de titel 'huize Avondrood' boven dit verhaal heeft er meer mee te maken dat ons huis de laatste tijd wel wat weg heeft van een verzorgingstehuis.
Natuurlijk komen in een B & B de meest uiteenlopende gasten binnen wandelen, 99 (eigenlijk 100%) van de mensen zijn ontzettend aardig, netjes en voorkomend. Echt rare dingen hebben we dan ook nog niet mee gemaakt. Ook mensen die hier ziek worden, wat maar zo kan gebeuren, is ons nog bespaard gebleven. Toch hebben we de laatste weken meer dan gebruikelijk mensen over de vloer gehad met ziektes/aandoeningen.
Het begon met Bob, die drie dagen kwam vissen met zijn zoon en kleinzoon, allebei ook Bob geheten, lekker makkelijk! De oudste Bob, een erg aardige man en zeer scherp van geest, liep helaas helemaal krom van de Parkinson. Ik moest meteen aan Prins Claus denken. Wij vroegen ons af hoe deze man drie dagen op een boot moest doorbrengen, want dat is een vermoeiend iets. De vissers maken lange dagen en zijn 's avonds altijd helemaal op, maar je hoorde hem niet klagen. Zijn zoon was niet zo behulpzaam (of had het niet zo in de gaten) dus ik schoot Bob regelmatig te hulp. Jas aantrekken, koffie inschenken. Beetje melk erbij Bob, ik roer het ook wel even voor je door, op die manier, want ik denk dat hij te trots was om echt hulp te accepteren. Ik heb zelfs makkelijk te snijden en te verwerken ontbijtjes bedacht, want dat ging zeer moeizaam en duurde erg lang.
Daarna weer vissers, een ouder stel dit keer, John en Gloria, 57 jaar getrouwd. John kletste honderduit, Gloria was stil. Op een gegeven moment dacht ik 'er is iets met haar'. En ja hoor, John kwam bij me in de keuken de eerste avond, Gloria leed aan Alzheimer. Dit zou waarschijnlijk hun laatste tripje worden, ze zouden een week blijven. 's Avonds een gezellige avond gehad ook met andere gasten, ze zouden de volgende ochtend vroeg ontbijten. Maar wie er aan het ontbijt verschenen, geen John en Gloria. Ik was bezig met andere gasten toen hij me vanaf de gang wenkte. Hij zag er niet goed uit. Gloria had hem de hele nacht wakker gehouden, ze wilde naar huis, was helemaal over de toeren. Dus hij had besloten na 1 nacht naar huis te gaan, ze hadden twee dagen gereden...... Ze hebben nog wel wat ontbeten, maar ze waren beide duidelijk van slag. Theo heeft ze helpen pakken, John zei: "ik laat mijn visspullen maar hier, ik kan ze toch nooit meer gebruiken." Uiteraard heeft Theo ze gewoon ingepakt.
John en Gloria weg, die dag kwamen er nieuwe gasten, een echtpaar met een zoon, Nick. Syndroom van Down........ Hij kon moeilijk praten, ik heb een hele tijd met hem met zo'n blokkendoosje zitten spelen. Net een klein kind, als we het in elkaar hadden "again, nog een keer!!", tot in den treuren.
Gisteren gearriveerd, 6 vrouwen. Oma, drie dochters en twee kleindochters. Allemaal vegetarisch was me al via de mail meegedeeld. Eerst verschenen er vier aan het ontbijt. Koffie, thee? Nee, allemaal sap, ook degenen die er nog niet waren zeiden ze al. Oke, allemaal vegetarisch, allemaal sap, wel heel erg eensgezind....! Wat er op het menu stond, want eentje had suikerziekte en die moest weten hoeveel insuline te spuiten. Willen jullie op de rest wachten, vroeg ik. Nee, niet echt, een van de dochters komt niet ontbijten want die heeft (of is herstellende van, begreep ik niet zo snel) kanker. Ze is de hele dag op haar kamer gebleven. Oma kwam uiteindelijk wel, die zette ik het ontbijt voor, o nee dat mocht ze allemaal niet hebben, maag problemen.........alleen yoghurt graag.
Later bleek dat ze zevende dag adventisten zijn (ik heb het even opgezocht, ze houden zich in ieder geval aan de Sabbath, het is zaterdag vandaag) veel mensen zijn hier erg gelovig. Misschien dat die eetgewoonten (vegetarisch, geen koffie, thee) met hun geloof te maken heeft. Ze vroegen me de route naar de kerk. Weer eens wat anders, meestal vragen ze de route naar een of andere attractie die wij inmiddels zo op kunnen lepelen. De route naar de kerk moest ik even opzoeken op internet....... Maar dat heb ik hier wel geleerd (voor zover ik dat in Nederland al niet deed) iedereen in zijn waarde laten. Zolang ze me maar niet proberen te bekeren vind ik alles prima.
Nog even de gebruikelijke hertjesrubriek. Het is weer bambi tijd, zo schattig! Van de week spotte ik al een tweeling, vanmiddag lagen ze gebroederlijk of gezusterlijk, dat kan ik nog niet zien, naast elkaar in de tuin
Theo is vandaag naar Calgary om zijn familie op te halen. Frits is ook mee, want met z'n zessen passen ze niet in onze auto. Ze zijn in ieder geval veilig geland, dat is toch ook altijd wel prettig, er was alleen een koffer zoek. Het vliegveld belde net, de koffer was gevonden, snel Theo gebeld, ze stonden op het punt van vertrek, dus als het goed is hebben ze de koffer nog even opgehaald. Dan nog een ritje van zo'n vier uur dwars door de Rockies, gelukkig is het prachtig weer (30 graden) dus genoeg te zien voor ze, als ze tenminste de ogen open kunnen houden.......
Ze komen dus met z'n zessen en omdat het hoogseizoen is hebben we onze tent opgezet. De jongens en Theo gaan daar slapen. Wel weer leuk om de 'de Waard' op te zetten en te gebruiken! Gisteren aan het ontbijt zaten we te vertellen dat we dus die tent op gingen zetten, de man van het stel die we te gast hadden werd zo enthousiast, hij wilde wel mee helpen. Prima natuurlijk!
--------Mike en Theo aan het werk---------------vakantiekamp Kimberley----------------
Over enkele uurtjes zijn ze er dus, ik zal proberen regelmatig te updaten, zodat de familie thuis ook het een en ander kan volgen.
O en nog even over Kerst 2010, die wordt al beter dan die van 2009, want we hebben een boeking binnen voor 9 personen, 4 nachten. Bijna het hele huis al vol dus, nog 1 kamer over (wel de mooiste en de grootste, met balkon) dus ben er snel bij.......... Peet, Coby????
De tweede week van juli was het weer accordeonfestival hier in Kimberly. Verleden jaar hebben we voor het eerst kunnen ervaren wat een gezellige drukte dat geeft. Er waren nieuwe gasten, maar ook mensen die er verleden jaar ook waren. Onder andere Clay, de verstandelijke gehandicapte man die helemaal wild is van acordeonmuziek. Overdag gaat hij met zijn begeleiders naar de stad om van de optredens te genieten.
Hij heeft een kamer met balkon hier, want hij rookt zich te pletter. Tijdens het roken speelt hij een cassette recorder (jaja, die bestaan nog!) met uiteraard accordeonmuziek en begeleidt hij de muziek (enigzins uit de maat) met houten lepels. Je hoort dus regelmatig het getik van die lepels. Onze nieuwe buren dachten dat Theo met een of andere megaklus bezig was want ze hoorden steeds dat getik. Ze hadden Clay wel op het balkon zien staan, ze dachten dat het een broer van Theo was......!!?
Het was dus weer gezellig druk, met gasten van allerlei pluimage en met diverse instrumenten. Nick, hij was er verleden jaar ook en is van Russische origine, heeft zelfs de moed opgevat om op te treden op het plein in de stad. Hij speelt prachtig!
----amandelboer Bernie uit de States--------------------ontbijten met een deuntje---------
--Russische Nick met Hollandse klumpkes-----------------------duetje--------------------
--------goed begin van de dag-------------------------Clay zingt uit volle borst-------------
---------dansen in de bloedhitte------------------------------Nick treedt op---------------
------------Clay danst----------------------------en ondersteunt Nick met de lepels-------
Veel mensen over de vloer betekent ook dat er nogal eens wat vergeten wordt. Inmiddels heb ik al een hele voorraad shampoo en doucheschuim opgebouwd, in de douche laten staan........ Ook sokken, t-shirts heb ik al eens gevonden en ben ik al eens mensen achterna gerend met horloges, kussens en kinderspeelgoed. En we hebben al eens schoenen opgestuurd naar de States en jassen naar Saskatchewan. Blijkt toch moeilijk te zijn om de kamer goed te controleren! En dan hebben we het nog niet over wat er allemaal in de gastenkoelkast blijft staan. Onze drankvoorraad begint ook al aardig te groeien!
Ook krijgen we soms wat van gasten. Een zak wilde rijst die in de regio waar de gast vandaan komt groeit, twee zakken amandelen van amandelboer Bernie, stroop gemaakt van een of andere locale vrucht. Erg leuk allemaal. Gisteren hadden we gasten die ons bij het weg gaan een kadootje in de hand duwden, hadden ze gezien in Kimberley en vonden ze echt wat voor ons! Vertaald: als je ontbijt op bed wilt, slaap dan in de keuken.
En Theo heeft een pingpongtafel in de tuin gezet. Altijd leuk!
----------kadootje van gasten----------------------------sportief in de tuin----------------
Het is hier al weken prachtig weer en de bloemen zijn geweldig gegroeid. Even een foto van een maand geleden en nu, het verschil is duidelijk! Verder nog wat foto's van het huis in de zomer.
---------------------------------zoek de 10 verschillen----------------------
-----------------------------------B & B in de bloemen-------------------------------------
Allemaal een fijne zomer met veel zonneschijn gewenst! Al lees en hoor ik dat bij jullie nu de zomerse stormen voor veel ongemak zorgen. Bloempotten en caravans die door de lucht vliegen........ in onze tuin is verleden jaar ook een boom omgewaaid, ik hoop dat het ons nu bespaard blijft. We hebben nog aardig wat van die grote jongens om ons huis staan!
Vandaag 1 juli, weer een memorabele dag. Een jaar geleden zijn we officieel B & B eigenaren geworden. Terugkijkend ben ik blij dat we een jaar verder zijn. In een jaar hebben we veel gedaan, veranderd, bijgeleerd en zijn we een jaar ervaring rijker in het runnen van een B&B. Het gemak waarmee we nu gasten benaderen en boekingen aannemen is gelukkig niet meer te vergelijken met het gestuntel van een jaar geleden. We weten wat ons de komende weken te wachten staat (enorme drukte.....) en zijn daar niet bang voor maar kijken er naar uit.
Zaterdag bijvoorbeeld hebben we een bomvol huis, 15 gasten. Dat is toch echt wel de max hoor. Het hadden er eigenlijk 13 moeten zijn, maar (ook weer een hele ervaring) de eerste overboeking was verleden week ook een feit. Oeps, vergeten de namen in het boek te schrijven....... gelukkig hou ik ook nog een lijst bij in de computer en kwam daar dus namen tegen die niet in het boek stonden. Maar inmiddels was de kamer wel al weer verhuurd aan een ander stel. Ai........ pijnlijk, dus ons eigen bed maar weer verhuren. Al moeten we ze zaterdag nog wel even vertellen dat de prive badkamer een gedeelde badkamer is geworden. Even afwachten hoe ze reageren, maar helaas, het is niet anders. Ik zal in het midden laten wie de fout heeft gemaakt, maar ik was het in ieder geval niet.
Het is hier al weken weer heerlijk weer. Gelukkig niet de plakkende warmte van Nederland, maar lekker 25 graden met af en toe een briesje. Goed uit te houden dus. Al zal het de komende weken hier ook best wel warmer worden. Verleden week hebben we een prachtige wandeling van zo'n 3 uur gemaakt naar Moe's Canyon. Deze wandeling begint achter ons huis, ideaal dus. Het is niet echt een canyon, meer een smalle vallei, maar wel heel mooi. De wandeling gaat over de skihill, grappig om daar nu in de brandende zon te lopen. O ja, hier hebben we geskied een paar maanden geleden!
-----------------------------hoe lang liggen deze bomen er al?------------------------------
----------------Moe's canyon------------------------------------op de skihill---------------
-----uitzicht Rocky Mountains-------------------------hier hebben we geskied-------------
De komende weken (en eigenlijk nu al) gaan we dus hele drukke weken tegemoet. Maandag begint het accordeon festival, de hele week hebben we een vol huis. Er komen gasten die er verleden jaar ook waren, sommige zijn weer goed voor een paar deuntjes bij het ontbijt. Gezellige drukte dus, we hopen ook nog wat optredens in de stad mee te kunnen pakken.
En dan moeten we ook nog voetbal kijken, morgenvroeg om 8 uur Nederland-Brazilie. Hopen dat ik er wat van mee krijg tussen het bedienen van de ontbijters, de TV staat in ieder geval aan. Voor de gasten is het verplicht voetbal kijken hier, maakt niet uit welke wedstrijd. Ze vinden het allemaal prima, morgen hebben we ook een Nederlander (die in Canada woont) die door de telefoon al zei dat hij wel voetbal wilde zien. Geen probleem in dit huis. We hebben ook al Duitsers, een Engelsman en een Mexicaan gehad die ook zeer geinterreseerd waren, de meeste Canadezen willen ook wel weten hoe het zit, da's dus mooi meegenomen. En dan ondertussen ook nog op de hoogte proberen te blijven van Wimbledon en straks de Tour, we zijn er maar druk mee!
Even nog wat natuurfotootjes uit eigen tuin............
-----------------mooie iris------------------------------mooie vlinder op sering------------
Met dit mooie weer eten we 's avonds lekker buiten natuurlijk. Van de week lag er een mannetjes hert met een enorm gewei een paar meter van ons vandaan. Wij hebben er gewoon gezeten, heen en weer gelopen, hij bleef lekker liggen. Prachtig beest, je ziet ze niet veel de mannetjes, dus wij vonden het wel bijzonder. Toch kan je je vergissen in die 'lieve' hertjes, het blijven wilde beesten, zeker als ze jongen hebben. Kijk maar eens naar dit filmpje, dit is gebeurd in Cranbrook, niet ver van ons vandaan.
------------mooie man (het hert) in onze tuin. Het wijntje wacht op me...........---------------
--------zwaar hoor, zo'n gewei--------------------------even de oogjes dicht---------------
De vakanties zowel in Nederland als hier beginnen nu zo'n beetje. Over enkele weken kunnen we de familie uit Nederland begroeten, we kijken er naar uit! Voor iedereen in Nederland veel voetbalplezier (hopelijk) en een fijne vakantie gewenst met veel zonneschijn (al is 37 graden wel wat overdreven.....)
Nee, ik bedoel niet Theo. Die heeft weinig met auto's, niet meer dan dat ie praktisch moet zijn en moet rijden. Maar sommige mannen....... een tijd geleden kregen we een telefoontje van iemand die wel een week bij ons wilde logeren, voorwaarde was wel dat zijn auto in de garage moest staan. Hij had op de foto's gezien dat wij een dubbele garage hadden, dus dat moest toch kunnen, want 'het is een hele dure auto'. En aangezien de klant koning is en ons Jeepje gewoon in weer en wind moet staan kon dat natuurlijk. Wij ons ondertussen maar afvragen wat voor fantastische auto in onze nederige garage 'mocht' staan. Nou daar kwam hij aan hoor, een knalrode Chrevolet! Vraag me verder niks, ik weet alleen dat ie groot en rood was. Wij blij dat ie in de garage stond, je schaamt je toch dood voor de buurt, in Arnhem noemen ze zo'n ding gewoon een pooierbak.
Na de 6 uur durende rit naar Kimberley heeft de eigenaar zijn speeltje uren op staan poetsen en elke keer als er een paar meter mee gereden was (en zelfs als er NIET mee gereden was) werd er weer druk gepoetst. Toen ik op hun kamer kwam om op te ruimen zag ik een emmertje staan, alleen zaten er geen schepjes en zeefjes in, maar sponsjes en zeempjes. Ik kon het niet laten, ik moest er een foto van maken!
--------glimmend gepoetst----------------------------met sponsjes en zeempjes-----------
De man was geen prater behalve uiteraard als het over zijn auto ging. Het bleek dat de auto maar een paar weken per jaar naar buiten mag, alleen als het mooi weer is. En wat een pech, na een paar mooie dagen was het de laatste paar dagen van hun golfvakantie minder weer met..... regen. Golfen zat er dus niet in, met als gevolg dat ze de hele woensdag binnen hebben gezeten. 's Avonds gingen ze lopend ergens eten. Wij verbaasden ons erover, regen is toch geen reden om er de hele dag niet op uit te gaan. Kimberley is geen wereldstad, maar je kunt je er zeker wel minstens een dag vermaken. Tot het ons begon te dagen, ze zijn nergens naar toe geweest want..... de auto mocht niet vies worden! De volgende dag gingen ze naar huis en het was nog steeds slecht weer. Aan het ontbijt zei hij dan ook dat ze nu in de regen moesten rijden en dat was toch wel wat, want de auto had nog niet veel regen gezien. Volgens mij had hij er pijn in de buik van, want het ontbijt bleef grotendeels onaangeroerd. Tja, zo heeft iedereen zijn eigenaardigheden.
Ook hadden we een stel uit Brugge (België dus) die al jaren een B&B in hartje Brugge hebben. Geweldige mensen die op z'n sappig Belgisch mooie verhalen hadden over diverse gasten door de jaren heen. Deze man kan echt een boek schrijven, zeker in een stad krijg je toch weer andere mensen dan wij. Een donkere vrouw met een tas vol Euro biljetten (volgens de Belg een dochter van Mobutu, ik heb het maar even opgezocht, dat is de oud president van Belgisch-Congo) die elke keer als ze te voorschijn kwam een ander traditioneel 'kleed' (Belgisch voor jurk) aanhad en met de jonge Adonis die ze bij zich had 'een kermis gehouden heeft de ganse nacht, een kermis!!'
En wat zaten ze te vloeken op de Fransen! Onbeleefde ploerten zijn het volgens hen. Het liefst zouden ze ze weren, maar het is 50% van hun clientèle, dus dat wordt lastig. Voorbeeldje, zij nemen geen gasten voor 1 nacht, dus een Frans stel die 1 nacht wilden boeken kregen te horen dat het minstens twee nachten moesten zijn. Na lang nadenken werden er dan maar twee nachten geboekt. Ze kwamen, de volgende ochtend ziet de vrouw van de B&B dat ze de auto aan het inpakken zijn. Ze zegt tegen haar man: 'ge zult het nie geloven, ze zetten d'n valies in d'n oto'. De man erachteraan en zegt 'jullie zouden twee nachten blijven'. Ze kregen het geld voor 1 nacht in de hand gedrukt, de Fransen wisten niet hoe snel ze in de auto moesten springen en gingen er vandoor, in hun haast de kamersleutel en de parkeerkaart (die ze in centrum Brugge gebruiken) meenemend. Nou ja..... zo zout hebben wij het hier nog niet gegeten gelukkig! Wij hebben dan ook weinig echte Fransen hier, wel Frans sprekende, maar dat telt niet....?
Even heel wat anders, bij de inboedel van ons huis hoorden ook twee oude bankjes die niet meer veilig waren om op te zitten. En dat is linke business, want je wordt hier voor alles aangeklaagd, dus ook als een gast door een bankje zakt. Ik heb de bankjes eens goed bekeken, eigenlijk waren het hele mooie bankjes die een goede opknapbeurt nodig hadden. Dus het ding uit elkaar geschroefd, een hele klus want die schroeven waren van voor de oorlog, maar met de ijzerzaag uiteindelijk het klusje geklaard. De gietijzeren zijlanten schoon gemaakt en geverfd, nieuwe plankjes gekocht, gelakt en er weer op gezet en voila! Een mooi nieuw 'oud' bankje! Nummer twee moet nog.
--------voor de opknapbeurt---------------------------------tijdens-----------------------
--------------en tijdens------------------------------en een pareltje in de tuin!!-----------
Afgelopen weekend moesten we twee keer vroeg op. Zondag om half zes, want we hadden twee mensen in huis die deelnamen aan een triathlon en die al vroeg moesten vertrekken. Dus ik ook vroeg op en ze een 'atletenontbijt' gegeven, ook hier weer, service van de zaak. Zelfs Theo's kostbare Brinta moest er aan geloven. En de ochtend daarna natuurlijk weer vroeg uit de veren, want Nederland moest spelen. Half zes plaatselijke tijd hier. We hadden een vol huis met gasten, dus alle deuren dicht en niet te uitbundig juichen!
Gelukkig wordt het WK hier uitgebreid uitgezonden met deskundig commentaar (alleen de opmerking na het doelpunt van Kuijt: 'he's from a fishingfamily/hij komt uit een vissersfamilie' deed bij ons even de wenkbrauwen fronsen, erg belangrijke informatie!) en zonder reclame (wat een wonder) en liefhebbers als we zijn staat, als we thuis zijn, de TV aan tijdens de wedstrijden. Niet dat we alles zien, maar we willen wel even weten hoe het afgelopen is. Alleen de vroege wedstrijden laten we voor wat het is, al zie ik daar vaak wel net het einde van.
Aankomend weekend zijn we een jaar hier in het huis, wat gaat dat toch snel. Mijn verhaaltjes zullen dan ook voor velen bekend voor gaan komen, op een gegeven moment wordt het toch een herhaling van zetten en is het nieuwtje er wel af. Ik zal proberen om orgineel te blijven, maar kan wellicht niet voorkomen dat sommige dingen misschien al eens gezegd zijn of bekend voorkomen. We vinden het in ieder geval nog erg leuk om mensen te ontvangen en horen regelmatig dat mensen zich zo snel thuis voelen hier. Dat vinden mensen erg prettig en daar worden we dan ook vaak uitgebreid voor bedankt, wij denken dan, we doen niets bijzonders, zijn gewoon ons zelf. Onderstaande foto is wel grappig, twee zusjes die TV zitten te kijken en zelf de plaid over zich heen hebben getrokken. En over dat herhalen, nog maar eens foto's van hertjes, hertje en hertjes.
-------lekker TV kijken------------------------------Theo, hottub en hertjes----------------
----------------------------hertjes in het gras aan de overkant-----------------------------
En waarom is dat gras zo groen? Omdat hier aardig wat regen is gevallen de laatste tijd. Gelukkig hebben we ook veel mooie dagen gehad, maar het is nog niet stabiel. Het echte warme zomerweer moet nog komen. Hopelijk snel nu, al is die groen explosie wel prachtig!
Updeetje
Updeetje
